OĞLUMDAN BANA KART VAR!

iki oğlum var.
ikincisi henüz dört yaşında.
kendi adını bile yazamıyor hala, ancak,
bana bir kart göndermiş!
evde bulduğu bir kartpostalın arkasına kendince birşeyler çizip karalamış.
"Kimse bunu okumasın, babama yazdım, o okiycak!" deyip aynanın önüne bırakmış.
Tabi ben okuyamayınca ondan yardım istedim.
- Sevgili babacığım,
Biz seni çok seviyoruz. Ben, abim, annem. Ama sen son günlerde bize iyi davranmıyorsun. Bize hep kızıyorsun.
Annem bize yemek yapıyor, karnımızı doyuruyoruz. Biz seni çok seviyoruz.

Şimdi sıra bende.
Düşünüyorum, düşünüyorum ve hala düşünüyorum.

SONUÇ:
Diyecek hiçbir şey bulamıyorum.
Haklı.
Gözden kaçırdığım bir şeyler var.

yaşıyor(uz)um öylesine,
çok bir şey beklemeden,
çok bir şey katmadan.
ne olacaksa bu işin sonu!

kendimi avutuyorum ama.
bunu bilmek de önemli bir şey diye.

farkında olmak iyidir
iyidir, iyi olmasına da
bir şeyler yapmak gerek.
önce katmak,
sonra beklemek gerek.
ve kattığınca beklemek gerek.
yoksa ne hakkı(n)m var beklemeye!